ساعت بیست و چهار

ببخش که قصه ی عاشقانه ی ما،
من و تو
شد قصه ی عاشق و معشوق فیلم هندیها که با دست و پا زدن بهم رسیدند...
من از فیلمهای عاشقانه فقط آخرش را بلد بودم ...

اون موقعی که لبت رو لبهاشه...
اون موقعی که دستت تو موهاشه...
اون موقعی که ضربان قلبش رو رو سینَت احساس می کنی...
اون موقع همه اتاق ساکتند...همه تماشا می کنند...تنها صدا صدای نفسهاشه...
صدای نفسهایی که بوی دوست داشتن می دهد...بوی عشق...

فرهادِ قصه ها کجاست که ببیند من چگونه در پی شیرینم دنبال کوهی برای کندن می گردم...

از اون موقعها که دستِ سردش رو می کنه تو یقه ات که گرم شه...

از اون شبایی که از بی خوابی ،تو تختت، تو تاریکی، موبایلت رو از زیر کمرت در میاری...
روشنش می کنی و صفحه ش همه ی اتاق روشن میکنه...
می ری عکسش رو میاری و بهش خیره میشی...
قرمزی لباسش تمام اتاقت رو قرمز می کنه...
از همون شبا...
از همون کنار هم نبودنا...
از همون به فکر هم بودنا...
از همون شبا...

ای کاش همانطور که برای اندازه قدم، وزنم، کوچکی دستانم و کوچکی شکمم اندازه ای وجود دارد برای بزرگی قلبم هم اندازه ای بود تا می دانستی سرتاسر قلبم از آن توست...

اگه کسی رو به خاطر دلیلی دوست داشته باشی،اگه اون دلیل زیر سوال رفت دوست داشتنت هم زیر سوال می ره...
اگه کسی رو "بی دلیل" دوست داشته باشی،آسمونم به زمین بیاد دوسِش داری...بی دلیل...

نمی دانم به خاطر شیرینی لبهایت است یا گرمی دستانت که اینگونه عاشقت شده ام...

آدم باید بره همسایه دوست دخترش شه...بهش بگه وقتی تو خونست یه بادکنک صورتی ببنده دم پنجره اش...
صبحها که می ره بیرون بادکنک رو ببینه صبحش ساخته شه...
شبها که بر می گردن خونشون وایسه تو کوچه تا اون بره بالا بادکنکش رو بده بیرون بای بای کنه،بوس بفرسته بعد بره خونه...

اگه کسی رو دوستش داری،دوستش داشته باش...
بدون قید...
بدون شرط...
بدون دلیل...
دوستت دارم...

عشق یعنی تو راز طرفت رو بدونی ولی به خاطر اون راز،اون کاری که کرده،اون فکری که داره در موردش قضاوت نکنی...

اوج "ساکسیفون" زدن اینه که یه روزی  آهنگ " Careless Whisper" رو بزنی...
اوج یه رابطه اینه که لبت رو بذاری رو لبش... 

دوستی نوشته بود:
خوبی "تنهایی" اینه که دیگه موبایلت "لو باتری" نیست...
اما من مخالفم...وقتی تنها نیستی به خاطر تماسهاش،به خاطر اس ام اس هاش همیشه به هر شکلی موبایلت رو شارژ می کنی... حتی اگه شارژر رو توی توالت عمومی بزنی به برق...

سیگار خاموش گوشه ی لبم منتظر شعله فندک بود...
...شیشه رو بالا پایین می کردم تا آخرین قطرات ویسکی از سوپاپ به قطعات یخ بپیونده...
به زور پیک آخر رو جور کردم...زیاد نبود...مهم این بود که "پیک آخر بود"...
کس دیگه ای دور میز نمونده بود...پسته ها و زیتون ها تمام شده بودند...مهم نبود...پیک پیک آخر بود...
پیک آخر رو خوردم "به سلامتی او"...
اویی که روزی تو بودی...
سلامتی...

و ای کسانی که به معجزه ی به پایان رسیدن ِ رابطه پس از هدیه دادن عطر به مخاطب خاص اعتقاد ندارید...

دِ لامصب اینهمه آدم که این رو از تو کونشون در نیوردند،حتما یه بار کونشون پاره شده که هِی می گن عطر نخر...
آقا نخر...خانوم نخر...

عشق یعنی "اون" مریض شه و تو بغلش کنی...

عشق یعنی وقتی اونقدر مریضِ که چشماش و نوک دماغش قرمزه بری جلو و  تا داره بهت می گه "نکن برو عقب  وا می گیریـــــا"  لبت رو بذاری رو لبش و ...
عشق یعنی هفته ی دیگه که تو واگرفتی و افتادی به روش نیاری که مریض شدی...